Rolkoffer

Het is 1 september 2010. De dag dat de Amerikaanse president Barack Obama de gevechtsmissie in Irak (na zeven jaar) officieel beëindigt. De dag dat de CDA-fractie onherstelbaar lijkt te zijn versplinterd, fractieleden, oud-leden en prominenten over elkaar heen buitelen en een kabinetsformatie met de VVD en de PVV er maar niet wil komen. De dag ook dat de paniek lijkt toe te slaan onder de 33 Chilenen die al vier weken vastzitten in de San-José kopermijn (700m onder de grond) vanwege opgelopen infecties in de vochtige onderaardse warmte. Vandaag is ook de dag dat ik over drie rolkoffers ben gestruikeld.

Rolkoffers. Wie heeft ze in godsnaam uitgevonden? Lelijke slappe mensen met een hernia? Listige mensen met aandelen in de skatewieltjesindustrie? Wat een verschrikking. Het ziet er toch niet uit, zo'n aanhanger achter een mens. En de eigenaars zijn er nog trots op ook. RrrrRrrrRrrrRrrr, daar gaan ze met opgeheven hoofd over de straatklinkers, met die arm zo spastisch achteruit gestrekt. Helemaal irritant is als mensen hun koffers over die oude natuurstenen keitjes van fluisterstille historische binnensteden laten kletteren. RRRrRRRrRRRrRRRr! Oooh, oorverdovend.

'Maar ze zijn ideaal als handbagage in het vliegtuig', wordt dan gezegd. 'En het scheelt tijd op het vliegveld.' Ach, met een gewone tas is dat ook. En alsof je zo'n haast hebt tijdens je luxe weekendje weg naar Rome. Het is gewoon een statussymbool: 'Ik ben kosmopoliet'.

Eerst had je ze alleen voor vrouwen (uiteraard): mooi sexy design, hip kleurtje en met vier volledig wendbare wieltjes - netjes afgekeken van de stewardessen die er al enige tijd mee door de luchthavens scheuren. Het duurde even voor de massa (lees: de man) inzag dat het rollen, in plaats van (gewoon normaal) dragen best comfortabel is. Ik zeg: mietjes, het is allemaal jullie schuld! Nu jullie om zijn, zie je ze werkelijk overal. Zelfs kinderen lopen ermee. De rolkofferisering van Nederland. Zelf in de jungle van Thailand komen ze ermee aan strompelen. Populair onder zakenmannetjes zijn nu die duffe grauwe zwarte rolkoffers, zo'n zachte met een rits, speciaal voor de laptop en een schrijfblok. Het toppunt. Kom op, een laptop is een draagbare computer!

De pest is (en dat is mijn punt) dat rolkoffers zo ontzettend veel ruimte innemen. Je sleept zo'n ding vaak 1,5 meter (koffer plus dissel) achter je aan. En iedereen voelt wel aan dat dat in een drukke stationshal of winkelstraat, waar iedereen kriskras door elkaar heen loopt, niet lekker uitpakt. Zoals vandaag dus. Ik liep door de stad, had wat haast, nam de kortste weg door een winkelstraat (woensdagmiddagdrukte), wilde er zo een beetje doorheen slalommen, ontweek soepeltjes een paar mensen, en: POK... val, duik, stuiter, schuur, pijn. En dat nog twee keer verderop. Dat struikelblok op wieltjes is een serieuze en onderschatte ruimteclaim in de openbare ruimte. Ik durf te stellen dat de effectief benutbare openbare ruimte, in operationele toestand, met de komst van rolkoffers in een gemiddelde Nederlandse stad met 20% is gedaald. En alleen maar omdat er mensen zijn die te lam zijn om een rugzak om hun schouders te hangen. Luxe! Alsof we in Nederland ruimte te veel hebben!

Marc Nolden

 
---
Deze column is onderdeel van een reeks. Het zijn beschouwingen over ruimtelijke kwaliteit en verschijnen maandelijks op de website van de provincie Gelderland: Gelders Bouwmeesterschap.>>